Македонскиот фудбал денес тагува. На 70-годишна возраст, по кратко боледување, почина Васил Рингов – име што со децении беше синоним за Вардар, за голови со стил и за фудбалери кои не прават компромис со својот карактер.
Рингов не беше само врвен стрелец и мајстор со топката. Тој беше фудбалер со став, личност што знаеше да застане исправено и во најтешките моменти, што го препознаа и навивачите на Вардар – „Комитите“, кои со емотивна порака се простија од една од најголемите клупски икони.
Роден во Струмица, фудбалскиот пат го започна во Беласица, уште како тинејџер. Брзо стана препознатлив по чувството за гол и фудбалската интелигенција, што му го отвори патот кон Партизан. По епизодите во Белград и Тетекс, летото 1977 година го донесе моментот што засекогаш ќе го дефинира – трансферот во Вардар.
Во „црвено-црниот“ дрес Рингов израсна во вистинска легенда. Над 200 настапи, 93 лигашки погодоци и години во кои беше симбол на тимот. Во осумдесеттите години, тој беше моторот на Вардар, фудбалерот од кого почнуваше и завршуваше играта, а подоцна, заедно со Дарко Панчев, дел од еден од најпаметените тандемски напади во историјата на клубот.
Кратките авантури во Динамо Загреб и германскиот Ајнтрахт Брауншвајг само ја потврдија неговата класа, но Вардар секогаш остана негов дом. И кога телото веќе не дозволуваше многу, Рингов повторно беше таму – дел од шампионската генерација во сезоната 1986/87, првата титула на Вардар во југословенската елита.
По завршувањето на играчката кариера, не се оддалечи од клубот. Напротив, продолжи да му служи на Вардар како помошен тренер и подоцна како претседател, секогаш со истата страст и искреност.
Васил Рингов ќе се памети по головите, по победите, по мајсторските потези, но пред сè – по тоа што беше човек кој не молчеше и не се криеше. Затоа и болката денес е заедничка, а споменот – вечен.
Македонскиот фудбал загуби легенда. Вардар загуби дел од својата душа.
